شب تنهایی

Chahar-Shanbe-Soory is a tradition in Iranian's culture. It is the night before the last Wednesday of the Shamsi year, on which people make fire with woods, so they can jump over it. Jumping over a fire is a symbol for burning away your sorrows in flames, and instead of it brings the redness of fire, the life. Someone who is jumping over the fire says: my yellowness will be yours; your redness will be mine.

Happy your 4Shanbe-Soori, wish your sorrows vanish in flames.

چهارشنبه سوری سنتی است در فرهنگ ایران. شب ِ آخرین سه شنبه ی سال شمسی، مردم آتش به پا میکنند تا از روی آن بپرند. این حرکت نمادین سمبلی ست از سوزاندن غصه ها و ناراحتی ها و ناملایمت ها در شعله های آتش و وام گرفتن تمامی چیزهای خوبی که در اتش است. کسی که از روی آتش می پرد میگوید: زردی من از تو، سرخی تو از من. در فرهنگ ایران آتش نمیاد پاکی ست،آتش  پالاینده ناپاکی هاست  و پریدن از روی  آن معانی نمادین بسیار دارد. «گذر سیاوش از آتش» یکی از این نمونه هاست.  سوگ سیاوش یکی از شور انگیز ترین و غم آلود ترین داستان های شاهنامه فردوسی  است. سیاوش فرزند کاووس از رستم  رسم پهلوانی ، فرهیختگی و رزم  می آموزد . در بازگشت ، سودابه همسر کاووس شاه به سیاوش دل می بندد اما او که آزرم و حیا و پاک دامنی و عفاف آموخته است تن به گناه نمی سپارد و از جانب سودابه  به دروغ متهم می شود . سیاوش برای اثبات بی گناهی خویش ازمیان آتش می گذرد و از این آزمایش ، سرافراز بیرون می آید . آتش،  با تمام سوزانندگی اش سیاوش را از خود به سلامت عبور می دهد همانگونه که پیش از آن بر ابراهیم گلستان شده بود.

چهار شنبه سوری تان مبارک. آرزو میکنم ناراحتی هایتان در شعله ها محو شود و آتش، پاکی برایتان به ارمغان آورد.

مرمرنوشت 1: کم بودنم را ببخشید

مرمرنوشت 2: این روزها سرم بسیاااااار شلوغه.

مرمرنوشت 3: مریمی عزیزم دوست دارم.

مرمرنوشت 4: نیمه اول عید عازم تبریزم با خانواده!!

مرمرنوشت 5: امسال سال تحویل کنار خونواده ام!

مرمرنوشت 6: خونه تکونی تنهایی مزه میده، اما سخته... بخدا سخته

مرمرنوشت 7: چون این عدد رو دوست دارم اینجا میگم!! جووووووووووووکریم دوست دارم، ناز منی! بالاخره دیدمت! و چه دیدنی!!! :* دوست دارم جوکریم....

بعدا نوشت(دو ساعت بعد!): اول رفتم تا یه آتیش کوچیک پیدا کنم و از روش بپرم، اما هر چی آتیش بود قد یه ساختمون، تند و تند هم توش نارنجک و بمب مینداختن، در حدی که از ترس نصف خیابون رو که رفته بودم دویدم و این وسط بس که ترسیده بودم مردم دلشون می سوخت و به بقیه میگفتن نزنین بذارین رد بشه! خودمم التماس کنان می دویدم! خلاصه همین طور که داشتم می دویدم کوچه نرسیده با کوچه خودمون یه آتیش کوچولو دیدم و دویدم طرفش! خلاصه چهار بار از روش پریدم و گفتم زردی من از تو، سرخی تو از من، از اونجایی که از صبح مثه چی کار کرده بودم، زرد هم شده بودم والا!:دی خلاصه برگشتم خونه و بلان آرزومو برداشتم و ترقه هایی که خریده بودم با یه کبریت و رفتم پشت بوم!( آیکن خباثت!!) خلاصه اول با ذوق بالن رو هوا کردم!! اونقدر رفت و رفت و کوچیک شد که دیگه ندیدمش...! یه عالمه آرزوهای خوب کردم واسه سال آینده ام... بعد هم ترقه ها رو چهار تا چهار تا انداختم پایین! یه حالی میداد! مینداختم جلوی این ماشینه که نزدیک خونه مون بود ! دزدگیر داشت هی چراغاش روشن میشد من ذوق می کردم!!! خوشحالیم واسه خودم! تنهایی چه حالی میکنم!!!

یه اعترافی میکنم، مردم خیابون ما خفن ترین مردم این دور و برن! هر چی سطل آشغال بود آتیش زده بودن با آتیشهایی به این هوا! هی هم توش یه چیزایی مینداختن که مثه بمب منفجر می شد مثه گوله ی آتیش میرفت تا هفت هشت متر بالاتر..! من از ترس قالب تهی کردم تا راه رفته رو برگشتم!!! اما حال داد! من عاشق هیجانم!!! یوهوووووووو!

و آسمون... تا قبل از بالن من خالیِ خالی بود، اما بعد از اینکه ترقه های رو ترکوندم سرمو که بلند کردم دیدم پر از بالنه تو آسمون!!! اونقدر که مال خودمو گم کردم :( مث موج مکزیکی یوهو یه عاااااالمه بالن آرزو تو آسمون اومد...

امیدوارم آرزوهای همه تون یکی یکی برآورده بشن...

---

اگه نیومدم از همین جا سال نو رو هم به شما تبریک میگم. امیدوارم سالی پر بار، پر کار، پر پول، و پر از شادی پیش روتون داشته باشین.

امروز یکشنبه است...

یاد یکشنبه ی غم انگیز می افتم..."Gloomy Sunday"

یاد احساسی تلخ و شیرین...

شیرینی ای تلخ

و تلخی ای شیرین!

با همه ی غمی که بی دلیل در دلم رخنه کرده

به استقبال شادی خواهرم می روم،

خواهری که دوستش دارم،

که گاهی دلم میگیرد از نبودنش،

که جدی که فکر میکنم، می ترسم که نبودنش را نتوانم تاب بیاورم،

از همین حالا،

اشک در چشمانم حلقه میزند، عروس شدنش شیرین است و دیگر نداشتنش در کنارم تلخ...

نمیدانم چه شد که مزه های تلخ و شیرین زیر زبانم آمد...

به گمانم...

حدس میزنم ها...

شاید تلخی دهانم از این است،

شاید از حرفی که زدم و شنیده نشد،

شاید از حرفی که آرزو کردم نمیزدمش...

شاید از بی اعتنایی دلی که رسم سنگ بودن را ...

دلم سخت گرفته...

یاد حرفهای دوستی می افتم که میگفت:

آنقدر کسی را دنیایت نکن که وقتی رفت هیچ نداشته باشی...

و خودم را میبینم، از همین حالا، که بعد رفتنش هیچچ ندارم.....

و تلخی اش به کامم می نشیند...

سخت است...

Carmen درونم خود را به در و دیوار می کوبد...

رهایی میخواهد...

فرصت نفس کشیدن،

فرصت زندگی،

اما...

آمدن او با رفتن مریم خواهد بود...

با کمرنگ شدن دنیایی که تلخی اش برایم شیرین است...

این روزها بهش فکر میکنم. خیلی....

خود را در بحرانی حس میکنم که نفسم را گرفته

که راه گلویم را بسته...

که می ترساندم...

باز نزدیک فروردین شد

و تمام وجودم را تضاد و ترس گرفت...

سی ساله شدن کم نیست...

و وقتی سرم را پایین می اندازم و عمیق به دستانم نگاه میکنم،

خالی ست...

هیچ ندارم،

جز نفسی که برای او می کشم،

جز دلی که برای او می تپد،

جز فکری که به دور او می چرخد،

جز تنی که گرمی تن او را می طلبد،

جز دستی که دستان او را تمنا می کند،

جز لبی که لمس لبانش را می لرزد،

جز برنامه ای که برای دیدن او،

برای بودن او،

برای خوشحالی او،

تنظیم شده،

و هیچ چیز دیگر هم نمی خواهد،

حتی به فکر روز بدون او هم نیست،

حتی به فکر لحظه ی بدون او هم نیست،

لحظه های بدون او با انتظار بودنش به بهترین نحو،

پر می شود.

هراس تمام وجودم را می گیرد،

وقتی لحظه ای عمیق می اندیشم،

که تمام این لحظه ها که با "تو" پر می شود،

"تو" را که ازش برداری،

چه خواهد شد...

می ترسم

می ترسم

می ترسم...

مرمرنوشت 1: این روزها سرم شلوغ تر شده، گاهی تا دیر وقت نمی رسم حتی کامپیوترم رو روشن کنم، البته روزهای فردم هنوز خالیه، که باید به فکر خرید و حاضر شدن باشم...

مرمرنوشت 2: این روزها یه مشغولیت شیرین دارم، که لحظه هام رو جای فیلم دیدن پر میکنه، دارم شالگردن می بافم، اگه بشینم پاش سرعتم خیلی خوبه، تا سرد نشده باید تمومش کنم و بندازم گردن تو:*

مرمرنوشت 3: دلم برات تنگه بارانم، برای مریمی، برای تو المیرا، اما صبر چیزیه که خوب دارم یاد میگیرم این روزها... گاهی حتی وقتی میدونم صبرم بی نتیجه ست...

مرمرنوشت 4: مواجه شدن با یه عالمه فامیل و همسایه ی خاله زنک که میخوان بگن ان شالله نوبت خودت، ان شالله بخت خوب گیر تو هم بیاد حالمو به هم میزنه و می ترسوندم...

مرمرنوشت 5: تا این مطالب رو بنویسم و دوباره بخونمش، یک ساعت گریه می کردم، سرم درد میکنه، اما آروم ترم.

مرمرنوشت 6: کاش این وسط کمی هم به فکر پایان نامه باشم!

مرمرنوشت 7: از سی ساله شدن می ترسم...

---

بعدا نوشت: ( آخرین دقایق روز جمعه 12 اسفند) تقریبا یه ساعته رسیدم خونه ی خودم. البته خواهری و داماد جدیدمون هم اینجان، خیلی جالبه، یکی که تا دیروز نمیشناختیش یوهو میشه محرم مامانت و خواهرت و میشه دومادت! وقتی بابا دامادمش رو بغل کرد گریه م گرفت... خوشبختی و به سر و سامون رسیدن بچه ها آرزوی پدر مادراشونه و مایه ی خوشیشون، کاری که من از پسش بر نیومدم...

مرمرنوشت : از همه ی عزیزای دلم که اومدن و نبودم معذرت میخوام، این چند روز که سرگرم عقد و مهمونی بودیم، من واقعا نرسیدم به کارای شخصیم برسم. خیلی زود میام و جواب محبت هاتون رو میدم. الان خیلی خسته ام و تازه از شمال رسیدم، فقط اومدم که شما دوستای عزیزم رو از نگرانی در بیارم. خیلی دوستتون دارم و خیلی دلم براتون تنگ شده بود.

 

برای خودم می نویسم . برای من که یک زنم. برای من که همیشه جلودار تابو شکنی در جامعه ی کوچک خانواده و فامیل خودم بودم...

حاضرم قسم بخورم بیشتر کسانی که در مورد "او" نظر میدن حتی نمیدونن تو اون ویدئو چی میگن. من البته قبل از دیدن ویدئو و با دیدن عکسش نظرم موافق بود با آقای هومن شریفی. اما با دیدن ویدئو و اینکه زبانش هم فرانسه ست... تعجب میکنم. چند نفر از این مردمی که نظر میدن فرانسه میدونن؟! دلم درد گرفت این روزها... از مردمی که به خودشون اجازه میدن به یک نفر که دلش خواسته جوری رفتار کنه، هر چیزی نسبت دادن. و بیشتر دلم می سوزه چو......ن اون همجنس منه، چون اون داره تابوهایی رو می شکنه که من هم به شیوه ی خودم دارم تلاش میکنم بشکنمشون. وقتی من تو سال 74شلوار جین آبی روشن می پوشیدم کل فامیل نسبت به من جبهه گرفتن و بابامو... بگذریم... این روزها دارم درس میخونم. تو یه شهر دیگه جدا از خونواده زندگی میکنم و مطابق میل خودم زندگی میکنم. لباس می پوشم. گلشیفته هم همین کار رو میکنه، منتها به روش خودش. نمیدونم چرا مردم ما اینو نمیخوان بفهمن که عقیده ی هر کسی تا وقتی که به حریمشون تجاوز نکنه محترمه... دردم از اونهاست که ادعای مرد بودن و هزار چیز خوب دیگه میکنن و می کوبن. مثل اونها که الله اکبر گویان دانشجوها رو به پایین پرت میکردن... :( فرقشون چیه؟! شما به من بگو. و بیشتر از اونها... دردم از زن هاییه که اونها هم همراه با مردها میکوبن، محکوم میکنن، فحش میدن، و در نهایت یا بهم میگن داری براش هورا می کشی، یا میگن تو که کارش رو تایید میکنی یه عکس همینجوری از خودت بذار! بابا! من اینقدر ها هم از خودم بی خود نمیشم که برای او هورا بکشم، و ، این رو چرا نمیخواین متوجه بشین که هر کس به شیوه ی خودش. حرف من اینه. باید به شیوه ی او احترام گذاشت. همون طور که به شیوه ی من. به شیوه ی هر کسی. نمیفهمم این کجاش سخته متوجه نمی شن؟؟!
من به هر زنی که در راه شکستن تابو ها قدمی برداره، در حالی که زن بودن صرفا خودش کار رو سخت تر و سخت تر میکنه، چون "همه" به خودشون اجازه میدن نظر بدن، به احترام چنین زن هایی کلاهم رو از سر بر میدارم و تا کمر خم می شم... من به عنوان یک زن قدر مینهم کارش رو. چه اون زن یک اسراییلی باشه، چه یه آمریکایی، چه یه ایرانی، چه یه افغانی... :| قضاوت رو تموم کنیم. اینقدر تو چارچوب خودمون دیگران رو به زور جا ندیم. اگه از کار زنی خوشمون نیومد بهش نگیم فاحشه، هرجایی... بارها امثال این رو شنیدم. فقط به این خاطر که شبیه بقیه نبودم. دردم گرفت. خیلی... تو گویی ایران خیلی هم بزرگتر از شهر نکا نیست! مردم همونقدر کوچکن...
تنها چیزی که تو یه مرد میتونه برام یه مزیت باشه، همینه. که این رو بپذیره که مالک من نیست. که من مالک تن و عقاید خودم هستم و آزادم اون رو بیان کنم. براش هم تا به حال بهای گزافی پرداختم. حالا باز بگین من مردم! مردونگی! غیرت! جمعش کنید بابا... به حرف نیست...

مرمرنوشت: تحسینت میکنم. از اینکه ما مثل هم فکر میکنیم از خدا ممنونم. چند نفر این شانس رو دارن که من دارم؟؟! دوستت دارم.

فقط حالا و نه هیچ وقت دیگه به روز نکردم! می بینی؟! ساعت 12:22 دقیقه ی شبه و من فردا دو تا امتحان دارم و هنوز نمی دونم همون ساعت کلاس هاست یا ساعت دیگه ای؟! وای خاک به سرم این آخریه رو همین الان فهمیدم نمیدونم!

کاش یکی بیدار باشه جوابمو بده. یوهو انگار یه کاسه سرکه ریختن تو کامم... دلم خالی شد... استرس داره خفم میکنه...

چند لحظه بعد؛

خدارو شکر کبری بیدار بود، البته شارژ نداشت! اما خداروشکر بیدار بود و می دونست.

:دی

استرسم کمتر شد! نمیدونم چرا!

بچه که بودم تو شرایط بد که قرار می گرفتم این تصویر تو مخم پیچ و تاب میخورد که بین یه عالمه لباسم و همه ش به هم ریخته ست، تو یه خونه م که همه جاش به ریخته ست، که هیچ چی سر جاش نیست. حتی پنجره و درش. اصلا هیچ چیز منطقی توش نبود.. و یوهو می رفتم تو یه خلا، حتی این سخت تر بود... تو همون بچگی هم وقتی میخواستم حالم رو بگم نمیتونستم.. الان همون حال رو دارم. وقتی دارم تند تند تایپ میکنم مثه حالا یا وقتی خیلی تند تند کاری رو میکنم فقط این تصویر محو میشه. تو فاصله ای هم که فکر میکنم حتی یه ثانیه، تصویره میاد...

خواهرم فکر کنم داره نود میبینه و چیز جالبی هم هست چن داره قاه قاه میخنده. این صحنه واقعا به صحنه ی ذهنم می خوره. به دور و برم که میگم بعدا تمیزش میکنم. به ناخن هام که بیش از یه هفته ست همین لاک روشه و نمی رسم پاکش کنم... به اینکه همین حالا موندم که چی که دارم اینها رو می نویسم...

جای اینکه بخوابم. جای اینکه سه صفحه آخر ترجمه رو تایپ کنم...

یه ماهه یه عالمه مطلب از اینترنت برداشتم که بتونم یه مقاله بنویسم اما دوباره، یوهو زدم به سیم آخر. اصلا نمی خوام بنویسم. تمام.

تازه چهارشنبه هم یه امتحان دیگه دارم... اینو کجای دلم بذارم؟؟؟

مرمرنوشت: بالاخره نت گرفتم.